കേരളത്തിന്റെ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ്റ് കോപ്പിയായ ബോഹോളിലേക്ക് ഒരു യാത്ര : ശ്രീഹരി എഴുതുന്നു..

നമ്മുടെ അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പുകൾ, തണൽമരങ്ങൾ. സ്കൂൾ വിട്ട് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾ, കുറെയെണ്ണം ബസിലും ട്രൈസൈക്കിളിലുമൊക്കെ തൂങ്ങിക്കിടന്ന് പോകുന്നു, കുറച്ച് മാങ്ങാണ്ടിപ്പിള്ളേർ മാവിന് കല്ലെറിഞ്ഞ് ഫുൾ അലമ്പായിട്ട് നടന്നു പോകുന്നു. വൈകുന്നേരം മുറ്റമടിച്ചുവാരി തീയിടുന്ന വീട്ടമ്മ, റോഡരികിൽ ക്യാരംസ് കളിച്ചിരിക്കുന്ന ചേട്ടന്മാർ, സൈക്കിൾ ചവിട്ടിപ്പോകുന്ന അപ്പുപ്പൻ, സന്ധ്യ മയങ്ങുവോളം ഗ്രൗണ്ടിൽ ഫുട്ബാളും മറ്റും കളിക്കുന്ന യുവമിഥുനങ്ങൾ..

ശ്രീഹരി 

കേരളത്തിന്റെ തനി ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ്റ് കോപ്പിയായ ഫിലിപ്പീൻസിലെ ബോഹോൾ ആണ് ഈ യാത്രയുടെ ഹൈലൈറ്റ്. അവിടേക്കെത്തുന്നതിനുമുന്പ് തലസ്ഥാനമായ മനില സിറ്റിയിൽനിന്നും തുടങ്ങാം.  ചിതറിത്തെറിച്ച അനവധി ദ്വീപുകൾ കൂടിച്ചേർന്ന വർണമനോഹരിയാണ് ഫിലിപ്പീൻസ്. മലയാളിയും ഫിലിപ്പീൻകാരുമായുള്ള ബന്ധം പണ്ടുമുതൽക്കേ ഗൾഫ് നാടുകളിൽനിന്നും തുടങ്ങി ഇപ്പൊ ഫേസ്ബുക് വരെ എത്തിനിൽക്കുന്നു. ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ഇവിടേക്ക് പോകുന്നതിന് എംബസ്സി വഴി തന്നെ വിസ എടുക്കണം. പക്ഷെങ്കിൽ സിംഗപ്പൂർ, ഓസ്ട്രേലിയ, ജപ്പാൻ, ഷെങ്കൻ, യു.കെ, യു.എസ് ഇവയിലേതെങ്കിലും കാലാവധി തീരാത്ത എന്തെങ്കിലും ടൈപ്പ് വിസ കൈവശമുള്ളവർക്ക് കൈയും വീശി നേരെ ഫിലിപ്പീൻസിൽ ചെന്നിറങ്ങാം, ഫ്രീയായി 14 ദിവസത്തേക്കുള്ള വിസ അടിച്ചുതരും. ബുദ്ധിപരമായി ഇതിനു മുൻപ് സിംഗപ്പൂരിൽ പോയതുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ മൾട്ടിപ്പിൾ എൻട്രി ടൂറിസ്റ്റ് വിസ മുതലാക്കിയാണ് ഞാൻ ഫിലിപ്പീൻസിൽ നുഴഞ്ഞുകയറിയത്.. പൈസയും, എംബസ്സിയിൽ പോക്കും ലാഭം.

അങ്ങിനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി; രാവിലെതന്നെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി മിടുക്കനായിട്ട് ബാങ്കോക്ക് സുവർണഭൂമി എയർപോർട്ടിൽ ഹാജരായി. ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ മുഖ്യ ഓഫർ ദാതാവായ സെബു പസഫിക് എയറിൽ മാസങ്ങൾക്കുമുന്പേ എടുത്ത് വെച്ചതാണ് ടിക്കറ്റ്. ഫ്‌ളൈറ്റിൽ മുഴുവനും ഫിലിപ്പീൻകാരാണ്; സ്വന്തം നാട്ടിലേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ കയറിയിരിക്കുമ്പോഴുള്ള അവരുടെ സന്തോഷം ശെരിക്കും കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. മലയാളികൾ കഴിഞ്ഞാൽ പല നാടുകളിലായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രവാസജീവിതം നയിക്കുന്നത് ഫിലിപ്പീൻകാരായിരിക്കും. ഫിലിപ്പീൻസിലെ എയർപോർട്ട് ഇമിഗ്രേഷനിൽ, അവിടെനിന്നും പുറത്ത് പോയി ജോലിയെടുക്കുന്ന ആളുകൾക്കുവേണ്ടി ‘Overseas Filipino workers’ (OFW) എന്ന ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം തന്നെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.

ബാങ്കോക്കിൽനിന്നും മൂന്നര മണിക്കൂർ പറന്ന് ഉച്ചയ്‌ക്കുശേഷമാണ് മനിലയിൽ എത്തിയത്. എയർപോർട്ടിൽനിന്നും ഒരു സിംകാർഡും സംഘടിപ്പിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾത്തന്നെ തേടിയ വള്ളി കാലിൽ ചുറ്റി. മ്മ്‌ടെ സ്വന്തം ഷട്ടിൽ ബസ്. ഈ സാധനത്തിന്മേൽ കയറി എത്താൻ പാകത്തിനുള്ള ഹോസ്റ്റൽ കണക്കാക്കിയാണ് ബുക്ക് ചെയ്തത്. കേറിയവഴിതന്നെ ഡ്രൈവർ ചേട്ടന്റെ ചോദ്യം, കേരളത്തിന്നാണോ..!! അമ്പടാ ഇത്രയ്ക്ക് ഫേമസ് ആണോ നമ്മടെ കൊച്ച് കേരളം. പുള്ളി മുൻപ് സൗദിയിൽ ആയിരുന്നത്രേ; ബാക്കി പറയേണ്ടല്ലോ. ഇതേ അനുഭവം പിന്നീടും പലരിൽനിന്നും ഉണ്ടായി.

ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ നഗര – ഗ്രാമ വീഥികളിലൂടെ ആളുകളെ തലങ്ങും വിലങ്ങും എത്തിക്കുന്നതിന് മുഖ്യ പങ്ക് വഹിക്കുന്ന രണ്ട് കൂട്ടരാണുള്ളത്. ഒന്നാമൻ ജീപ്പ്നി, നമ്മുടെ ജീപ്പിന്റെ പിൻഭാഗം വലിച്ചുനീട്ടി പത്തിരുപത് പേർക്ക് ഇരിക്കാൻ പാകത്തിനാക്കിയ നല്ല തറവാടി വണ്ടി. ബസ്സുകളെ കൂടാതെ നിശ്ചിത ദൂരമുള്ള റൂട്ടുകളിലെ നിറസാന്നിധ്യമാണിവൻ. ഉടനീളം അലങ്കോലപ്പണിയൊക്കെ ചെയ്ത് ഒരു ചെകുത്താൻലോറിയുടെ ആഢ്യത്തത്തോടെയാണ് ജീപ്പ്നി വരുന്നത്, വളരെ നിസാരമായ പൈസയെ വേണ്ടൂ ഇതിലെ യാത്രയ്ക്ക്. രണ്ടാമൻ ട്രൈസൈക്കിൾ. പണ്ടത്തെ പല്ലക്ക് പോലൊരു കുടുസ് മുറി ബൈക്കിന്റെയോ സൈക്കിളിന്റെയോ വശത്ത് ഘടിപ്പിച്ച സാധനം. വെറുമൊരു ബൈക്കിന്റെ പവറു കൊണ്ട് അഞ്ചാറ് ആളുകളെവരെ കൂളായിട്ട് കൊണ്ടൊവുന്ന ട്രൈസൈക്കിളടക്കം കണ്ടു. നന്നായി വില പേശി വേണം ഇതിൽ കയറുവാൻ, ശെരിക്കും വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവമാണിതിലെ യാത്ര. ഈ വെറൈറ്റി സാധനത്തിനു മേൽക്കോയ്മ സ്ഥാപിച്ചുക്കൊണ്ട് നമ്മുടെ സ്വന്തം ബജാജ് ഓട്ടോറിക്ഷ വരവറിയിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവിടെ; ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ തെരുവോരങ്ങൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന ട്രൈസൈക്കിളുകൾ മണ്മറഞ്ഞുപോകുന്നത് വല്ലാത്ത നഷ്ടംതന്നെയായിരിക്കും.

കൊട്ടൻചുക്കാദി വിളിച്ച് പറയുന്ന സ്ലാങ്ങിലുള്ള ഫിലിപ്പിനോ ഭാഷയാണിവിടെ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പക്ഷെ ഒരു മിഡിൽ ലെവല് തൊട്ട് മുകളിലേക്ക് എല്ലാവരും അച്ചരസ്ഫുടതയോടെ ഇംഗ്ലീഷ് പറയുമെന്നതിനാൽ ഫിലിപ്പീൻസ് യാത്ര അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതല്ല. നല്ലൊന്നാന്തരം ഇംഗ്ലീഷ് മ്യൂസിക്കും ഹോളിവുഡ് പടങ്ങളുമാണ് ഇവിടുത്തുകാർക്കിഷ്ടം.

മനില സിറ്റിയിൽ അത്യാവശ്യം മോഷണം പിടിച്ചുപറി ഒക്കെയുണ്ടെന്നുള്ള കേട്ടുകേൾവി മനസ്സിൽ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ അതോ ഞാൻ നിന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ കുഴപ്പമാണോയെന്നറിയില്ല, മൊത്തത്തിൽ ഒരു സുരക്ഷിതമില്ലായ്മ അനുഭവപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് ഹോസ്റ്റലിൽ ബാഗ് വെച്ച് ക്യാമെറയൊന്നും എടുക്കാതെ പത്തിരുപത് വർഷമായിട്ട് ഇവിടെയൊക്കെയുള്ള ആളാണെന്ന ഭാവത്തിലാണ് റോഡിലൂടെ നടന്നത്. 10 മിനിറ്റ് നടന്നാൽ എത്തുന്ന ‘മനില ബേ’യിലേക്കെത്തി. നമ്മുടെ ‘കൊച്ചി മറൈൻ ഡ്രൈവ്’ പോലെ രണ്ട് കിലോമീറ്ററോളം കടലിനു സമാന്തരമായി സായാഹ്നം ചിലവഴിക്കാൻ പറ്റിയ മികച്ച സ്ഥലം. നിറയെ ലോക്കൽ കച്ചവടക്കാരും, കുതിരവണ്ടി സവാരിയും, സൈക്കിൾ ചവിട്ടിസ്റ്റുകളും, കടലിൽ മുങ്ങാൻ പോണ സൂര്യന്റെ ഫോട്ടം പിടിക്കാനിരിക്കുന്നവരും, വീട്ടിൽ വഴക്കിട്ട് സ്വസ്ഥത തേടി വന്നവരുമൊക്കെക്കൂടി ആകെ ജഗപൊക മയം. തീരെ കുറഞ്ഞ പൈസയെ ഉള്ളതിനാൽ വെറുതെ ഒരു കുതിരവണ്ടി സവാരിയും നടത്തി.

ഭൂകമ്പങ്ങളും ചുഴലിക്കാറ്റുമെല്ലാം നിരന്തരം തൊട്ടുതലോടിപ്പോകുന്ന ഫിലിപ്പീൻസിൽ, സമാധാനമായി മനിലയിലെ ഹോസ്റ്റലിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന എനിക്ക് അവിടെ ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായതിന്റെ വാർത്ത നാട്ടിൽനിന്നും അയച്ചുതന്ന് യുവാവ് മാതൃകയായി. അവിടെങ്ങും ആരും അറിഞ്ഞില്ലെന്നുള്ളത് വേറെ കാര്യം. അടിക്കടി ഉണ്ടാവുന്നതുകൊണ്ട് അവിടുത്തുകാര് മൈൻഡ് ചെയ്യാത്തതാണൊന്നും അറിയില്ല.

എന്തായാലും പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുപ്പിച്ച് കുളിച്ച് ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി. ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്ര ചെയ്‌താൽ എത്തുന്ന പ്രശസ്തമായ ‘താൽ വോൾകാനോ’ (Taal) കാണാനുള്ള പോക്കാണ്. അവിടേക്ക് പോകാൻവേണ്ടിയുള്ള ബസ് കിട്ടുന്ന സ്ഥലം അന്വേഷിച്ച് തലേദിവസം തൊട്ടേ പ്രാന്തായിരിക്കയാണ്. ഓരോരുത്തരോട് ചോദിക്കുമ്പഴും ഓരോന്നാണ് പറയുന്നത്, ഫേസ്ബുക് വഴി നാട്ടീന്ന് വരെ ആളെയിറക്കി അന്വേഷിപ്പിച്ചു. അവസാനം കിട്ടിയ ഉത്തരങ്ങളിൽനിന്നെല്ലാം നറുക്കിട്ട് ഒരെണ്ണം തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവിടേക്ക് തിരിച്ചു. താമസിച്ച സ്ഥലത്തുനിന്നും അഞ്ച് മിനിറ്റ് നടന്നാൽ മെട്രോ സ്റ്റേഷൻ ഉണ്ട്. വമ്പൻ സെറ്റപ്പൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഭംഗിയായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന മെട്രോയിൽ കയറി മൂന്നാല് സ്റ്റോപ്പ് അപ്പുറത്ത് തേടിനടന്ന സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി. മെട്രോയുടെ തൊട്ടു താഴെ തന്നെ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടത്തിലാണ് ബസ് സ്റ്റേഷൻ. പിന്നീടാണ് നേരത്തെ പല ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയതിന്റെ കാരണം മനസിലായത്. സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള നിരവധി ബസ് ഓപ്പറേറ്റേഴ്‌സ് ഉണ്ട് മനിലയിൽ. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തമായി ബസ് സ്റ്റേഷനുമുണ്ട്, എന്താ കഥ..

‘ഫിലിപ്പീൻ പൈസോ’ ആണ് ഇവിടുത്തെ കറൻസി (1 paiso = 1.3 INR). 80 പൈസോ കൊടുത്ത് ടിക്കറ്റുമെടുത്ത് ഡ്രൈവറുടെ തൊട്ടുപുറകിൽത്തന്നെ ആസനസ്ഥനായി. ഫിലിപ്പീൻസിൽ വലതുവശം ചേർന്നാണ് വണ്ടി ഓടിക്കൽ. നമ്മുടെ നാട്ടിലെപ്പോലെ വെറുപ്പിക്കൽ ഇല്ലെങ്കിലും അത്യാവശ്യത്തിനൊക്കെ ഹോണടിച്ചുതന്നെയാണ് ഇവിടുത്തെ ഡ്രൈവിങ്. കിടക്കപ്പായെന്നെണീറ്റ് പല്ലുപോലും തേക്കാതെവന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി ആയിരുന്നു എന്റടുത്തിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടാരുന്നെങ്കിലും എല്ലാം വിഴുങ്ങി. വഴിയേപോയ ബൈക്കുകാരനെയൊക്കെ തട്ടിയിട്ട് ട്രിപ്പും മുടങ്ങി, അതേ കമ്പനിയുടെ അടുത്ത ബസിൽ കയറി ഉദ്വേഗജനകമായ റോഡ് യാത്ര അവസാനിച്ചത് തഗയ്‌തായ് (Tagaytay) എന്ന സ്ഥലത്താണ്. ഇവിടെംവരെയാണ് ബസ് യാത്ര സാധ്യമാവുക. ഇവിടെനിന്നും താൽ വോൾക്കാനോ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നിടത്തേക്ക് വീണ്ടും 25 കിലോമീറ്ററോളം ഉണ്ട്. ജീപ്പ്നി വളരെ വിരളമായേ ഉള്ളതിനാൽ ട്രൈസൈക്കിൾ ആണ് പ്രധാന ആശ്രയം. ആദ്യം കണ്ട ചേട്ടനോട് വില പേശുന്നതിനിടയിലാണ് അങ്ങേരുടേത് പുത്തനച്ചി ബജാജ് ഓട്ടോറിക്ഷയാണെന്ന് മനസിലായത്. അയ്യേ, മാറി നിക്കങ്ങട്. സംഗതി ഓട്ടോറിക്ഷയിലാണ് യാത്രാസുഖമെങ്കിലും മറ്റേതിൽ പോകുന്നതിന്റെ ഫീൽ അറിയാനാണെല്ലോ ബീമാനോം പിടിച്ചിവിടെവരെ വന്നേക്കുന്നത്. നൈസായിട്ട് പുള്ളിടടുത്തുന്ന് വലിഞ്ഞു.
ശെരിക്കും ട്രൈസൈക്കിൾ ഉള്ള മറ്റൊരു ചേട്ടനുമായി 200 പൈസോയ്ക്ക് പോയി തിരിച്ച് വരുന്നതിനുള്ള കരാർ ഉറപ്പിച്ചു. ഏകദേശം മൂന്നാർ സെറ്റപ്പിലുള്ള അത്യാവശ്യം നല്ലൊരു ചുരമൊക്കെയിറങ്ങി പരന്നുകിടക്കുന്ന താൽ ലേക്കിനടുത്തേക്കാണെത്തുക. ഇവിടെ റോഡിലുടനീളം മലയിടിച്ചിൽ അപായസൂചനകളും, മലകളെയൊക്കെ കമ്പിവല കൊണ്ടുള്ള ഉടുപ്പിട്ട് പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതും എത്ര ഭീകരമാണ് അവസ്ഥ എന്ന് മനസിലാക്കിത്തരും.
താൽ ലേക്കിലൂടെ ചെറുബോട്ടിൽ ഇരുപത് മിനിറ്റോളം സഞ്ചരിച്ച് വേണം നടുവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വോൾക്കാനോ ഐലന്റിലെത്താൻ. നിർഭാഗ്യവശാൽ നിശ്ചിത തുകയായ 2000 പൈസ ആണ് ബോട്ടിനു ഈടാക്കുക. വേറെ ഏതെങ്കിലും ഗ്രൂപ്പിൽ വലിഞ്ഞ് കയറാനുള്ള അന്വേഷണം എങ്ങുമെത്തിയില്ല. അവസാനം ഞാനൊറ്റയ്ക്കായതുകൊണ്ട് 1500 ആക്കിതന്നു. വേറിട്ട രീതിയിലുള്ള ബോട്ടാണ് ഫിലിപ്പീൻസിൽ ഉള്ളത്. പരമാവധി സുരക്ഷക്കായി വശങ്ങളിൽ മുള കൊണ്ടുള്ള ചിറകുകളുമുൾപ്പെടെയാണ് ഇവിടുത്തെ ചെറുബോട്ടുകളുടെ നിർമിതി.

താൽ വോൾക്കാണോ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ദ്വീപിലെത്തി. ഇവിടുന്ന് അത്യാവശ്യം സ്റ്റാമിന ഉള്ളവർക്ക് മുകളിലേക്ക് നടന്ന് കയറാൻ ഒരുകൈ നോക്കാവുന്നതാണ്. അത് കടന്ന കൈ ആവുമെന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് സാധാരണയായി എല്ലാവരും പോകുന്ന കുതിരപ്പുറത്ത് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.. എനിക്കായുള്ള കുതിരയും കുതിരക്കാരനും റെഡി.. “സുവിസൂ വെണ്ണിലാ സുവണ്ണ ലാലാ” പാടി ഒരുവിധം വലിഞ്ഞ് കയറി. യാതൊരുവിധ ബാലൻസും ഇല്ലാതെ ഒരു ഞാണിന്മേൽക്കളിയാണ് കുതിരപ്പുറത്ത് പോകൽ. കുതിരയ്ക്ക് ബാലൻസ് ഉള്ളതുകൊണ് മാത്രം താഴെ വീണില്ല. കുതിരയെ വെറുതെ നടത്തി കൊണ്ടുപോയിട്ടിങ്ങനെ, അപ്പൊ സ്പീഡിൽ ഓടിയിരുന്നെങ്കിലത്തെ അവസ്ഥയോ.. ഹോ പണ്ടത്തെ ഭടന്മാരെയൊക്കെ ഒന്ന് സമ്മതിക്കണം.

ബോട്ടിൽനിന്നിറങ്ങാൻ ഒരു തടിക്കഷണം വെച്ചുതരുന്ന ആൾ മുതൽ കാണുന്നവരൊക്കെ ടിപ്പ് ചോദിക്കൽ അസഹനീയമായി തോന്നി. കൂടാതെ കുതിരപ്പുറത്ത് മല കയറുന്ന വഴികളിൽ കുതിരക്കാരന് കൊടുക്കാൻ വെള്ളം, പിണ്ണാക്ക് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കാശടിക്കാൻ വേറെ ടീംസും ഉണ്ട്. ഇവരുതമ്മിലുള്ള അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റാണിതൊക്കെ, അല്ലാതെ അയാളതൊന്നും കുടിക്കില്ല. ഇതിനുപകരം പാവം കുതിരയ്ക്ക് തിന്നാനെന്തെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ വാങ്ങിക്കൊടുത്തേനേ, അത്രയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെട്ട് അണച്ചാണ് ആ മിണ്ടാപ്രാണി കുത്തനെ കയറ്റം കയറുന്നത്.
വോൾക്കാനോയുടെ മുകളിലെത്തി കുതിരയെ പാർക്ക് ചെയ്ത് ഏറ്റവും ഉച്ചിയിൽ നടന്നുകയറി. അത്യാവശ്യം കുഴപ്പക്കാരനായ, മുൻപ് പലതവണ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുള്ള താൽ, ഫിലിപ്പീൻസിലെ രണ്ടാമത്തെ ആക്റ്റീവ് വോൾക്കാനോയാണ്. ലാവ കാണാൻ ചെന്നിട്ട് കുറച്ച് വെടിയും പുകയും മാത്രമേ കാണാൻ പറ്റിയുള്ളൂ; ആശാനിപ്പോ റെസ്റ്റിലാണ്. വോൾക്കാനോയുടെ ഉള്ളിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുകയാണ് നിലവിൽ. പക്ഷെ ഏറ്റവും മുകളിൽപോലും പാറകളിൽനിന്നെല്ലാം പുക വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു, നല്ല ചൂടുമുണ്ടിവയ്ക്. വളരെ ആകർഷകമായ മനം മയക്കുന്ന കാഴ്ചകളാണ് ചുറ്റിനും നോക്കിയാൽ കാണാനാവുക. കുറച്ചുസമയം അവിടെ ചിലവഴിച്ചു.
പുൽച്ചാടി പുല്ല് തിന്നുന്നു, തവള പുൽച്ചാടിയെ തിന്നുന്നു, പാമ്പ് തവളയെ തിന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപോലൊരു ശൃംഖലയിലാണ് ഞാനിപ്പോ ഉള്ളത്.

ആദ്യം ഞാൻ; എന്നെ കാത്ത് കുതിരയും കുതിരക്കാരനും; അടുത്തത് എന്നെയും കുതിരയെയും വെയ്റ്റ് ചെയ്ത് ലേക്കിനടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ബോട്ട്കാരൻ; അവസാനമായി ലേക്കിനപ്പുറത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന പാവം ട്രൈസൈക്കിൾ ചേട്ടൻ… എന്താലേ… അങ്ങിനെ വോൾക്കാനോ യജ്ഞത്തിന് പരിസമാപ്തി കുറിച്ച് തിരിച്ച് ബസ്സിറങ്ങിയ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെക്കണ്ട നല്ലൊരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കയറി. ഫിലിപ്പീൻസിലെ ഭക്ഷണത്തെ കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, നല്ലൊന്നാന്തരം വെള്ള അരിയുടെ ചോറ് ഇവർക്ക് നിർബന്ധമാണ്. ഇവിടുത്തെ കറികൾക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ സോസിന്റെ ചെറിയൊരു മധുരം ഉണ്ടെക്കിൽക്കൂടെ പുളിയും, കുരുമുളകും, പിന്നെ പിരിയൻമുളകൊക്കെ താളിച്ചിട്ട് തരക്കേടില്ലാത്ത ടേസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. ബീഫും പോർക്കുമൊക്കെ യഥേഷ്ട്ടം ലഭ്യമാണ്. എനിക്കെല്ലാ ജന്തുക്കളും തുല്യരായതിനാൽ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ എല്ലാത്തിനെയും പരീക്ഷിച്ചു യാത്രയിലുടനീളം.

തഗയ്‌തായ് നിന്നും തിരിച്ച് മനിലയ്ക്കുള്ള ബസ്സിൽ കയറി. ഇങ്ങോട്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറെടുത്ത യാത്ര തിരിച്ച് ട്രാഫിക്കിൽ തിത്തെയ് കളിച്ച് മൂന്നര മണിക്കൂറെടുത്തു. എയർപോർട്ടിന് തൊട്ടടുത്തായി ഇറങ്ങി. മനിലയിലെ വളരെ പരിമിതമായ സമയം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. ഇവിടുന്ന് ബോഹോൾ എന്ന അതിമനോഹരിയായ ദ്വീപിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്, അടുത്ത രണ്ടു ദിവസം അവിടെയാണ്. ഇതിനായി മനിലയിൽ നിന്നും ഫിലിപ്പീൻസിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ സിറ്റി ആയ ‘സെബു’വിലേക്കാണ് ഫ്‌ളൈറ് എടുത്തത്. അവിടെനിന്നും ഫെറിയിൽ ബോഹോളിലേക്കും. സെബുവിൽ പ്രത്യേകിച്ച് പരിപാടികളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ മനിലയിൽനിന്നും നേരിട്ട് ബൊഹോളിലേക്ക് ഫ്‌ളൈറ്റിൽ പോകാവുന്നതാണ്. രാത്രിയോടെ സെബു എയർപോർട്ടിൽ ഇറങ്ങി. ‘മക്കത്താൻ’ എന്ന കുഞ്ഞ് ഐലൻഡിലാണ് സെബു എയർപോർട്ട്. ഇത്, വലിയ പാലം വഴി സെബു ഉൾപ്പെടെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വലിയ ഐലന്റുമായി ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. സിറ്റിയിൽത്തന്നെ നാളെ പോകേണ്ട ഫെറി തുടങ്ങുന്നതിനടുത്ത് രാത്രി ഹോട്ടൽ ബുക് ചെയ്തിരുന്നു. എയർപോർട്ടിൽനിന്നും ഓൺലൈൻ ഗ്രാബ് ടാക്സി വിളിച്ചാണ് അവിടേക്കെത്തിയത്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ 6 മണിക്കുതന്നെയുള്ള ആദ്യ ഫെറിയിൽ പോകാൻ റെഡിയായി ചെന്നു. സെബു ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഫാസ്റ്റ് ഫെറി, ‘സൂപ്പർക്യാറ്റ്‌’ വഴി നേരത്തെ ടിക്കെറ്റ് എടുത്തിരുന്നു (www.supercat.com.ph).ഇവരുടെ തന്നെ travel.2go.com.ph വഴി വളരെ തുച്ഛമായ നിരക്കിൽ ഫിലിപ്പീൻസിലെ പലയിടങ്ങൾ ബന്ധിപ്പിച്ചുള്ള ഷിപ് ക്രൂയിസും ബുക്ക് ചെയ്യാം.

നമ്മുടെ കേരളത്തിന്റെ തനി പകർപ്പായ ഫിലിപ്പീൻസിലെ ബോഹോളിലേക്ക് ഫെറിയിൽ പോവുകയാണ്.. ഫിലിപ്പീൻസിൽ കടൽക്ഷോഭമൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉണ്ടാവാറുള്ളതിനാൽ ഒരു ഇൻഷുറൻസ് ഒക്കെ എടുത്തുവെച്ചിട്ട് കടൽയാത്രക്കിറങ്ങുന്നത് നന്നാവും. ‘സെബു’ സിറ്റിയിൽനിന്നും അതിരാവിലെ യാത്ര തുടങ്ങിയ ഫെറി 2 മണിക്കൂർകൊണ്ട് ബോഹോളിലെ തഗ്‌ബിലാരൻ (Tagbilaran) എന്നയിടത്ത് കരയ്ക്കടുപ്പിച്ചു.. ഇവിടെത്തന്നെയാണ് ബോഹോളിലേക്കെത്തുന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു മാർഗമായ തഗ്‌ബിലാരൻ എയർപോർട്ടും ഉള്ളത്. ഫെറിയിൽനിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ ട്രൈസൈക്കിൾ ചേട്ടന്മാർ എവിടെ വേണമെങ്കിലും കൊണ്ടോവാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പൊതിയും. മനില സിറ്റിയിൽ ഉള്ളതിൽനിന്നും കുറച്ച് വ്യത്യസ്തമായി അത്യാവശ്യം തലയെടുപ്പുള്ള ട്രൈസൈക്കിളുകളാണ് ബോഹോളിലേത്.

ഫിലിപ്പീൻസ് യാത്രയ്ക്ക് മുൻപേ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ ഗൂഗിൾ സ്ട്രീറ്റ് വഴി ഒന്ന് നടന്നുകണ്ടതിനിടയ്ക്ക് ഫെറി ഇറങ്ങുന്നതിനടുത്ത് തന്നെ ബൈക്ക് റെന്റ് ഷോപ് ദൃഷ്ടിയിൽപെട്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ട്രൈസൈക്കിൾ ചേട്ടന്മാരെയെല്ലാം വകഞ്ഞുമാറ്റി ആ ഷോപ്പ് മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ട് നീണ്ട കടൽപ്പാലം വഴി സ്ലോ മോഷനിൽ നടന്നു. ഇതല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ഹോട്ടലുകളിലും സ്‌കൂട്ടർ വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും, എന്റെ ഹോട്ടൽ കുറച്ച് ദൂരെയായതിനാലാണ് ഇവിടുന്നേ എടുക്കുന്നത്.
ഷോപ്പിലെത്തി പുതുപുത്തൻ ഹോണ്ട സ്കൂട്ടർ രണ്ടുദിവസത്തേക്ക് കരസ്ഥമാക്കി. തായ്‌ലന്റ് ലൈസൻസ്, ആസിയാൻ (ASEAN) രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം ഉപയോഗിക്കാം എന്നൊരു കരക്കമ്പി മുൻപെവിടെയോ കേട്ടതിന്റെ പിൻബലത്തിലാണ് രണ്ടുംകല്പിച്ച് വണ്ടിയൊക്കെ എടുക്കുന്നത്, അല്ലാതെ ഇന്റർനാഷണൽ ലൈസൻസൊന്നും ദൈവം സഹായിച്ച് ഇല്ല. . ബോഹോളിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും പ്രൈവറ്റ് ബസ്സുകളുടെ വിളയാട്ടമാണ്, കൂടാതെ ജീപ്പ്നിയും വേണ്ടുവോളം സർവീസ് നടത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട് ബൈക്ക് എടുത്തില്ലെങ്കിൽകൂടിയും യാത്രാക്ലേശമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്നുറപ്പ്. ആദ്യമായി വലതുവശം ചേർന്ന് വണ്ടിയോടിക്കാൻ പോവുന്നതിന്റെ ത്രില്ലിലാണ്. മൊത്തം പത്തിരുന്നൂറ്‌ കിലോമീറ്ററോളം അവിടെ വണ്ടി ഓടിച്ചിട്ടും യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

പച്ചക്കമ്പിളി പുതച്ച ബോഹോളിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് സ്കൂട്ടറോടിച്ച് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ പോവുകയാണ്.. ഭൂപ്രകൃതിയിൽ മാത്രമല്ല ജീവിതരീതികളിൽപോലും ഇവിടുത്തുകാർ പല കാര്യത്തിലും നമ്മോടു സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. നെല്ല്, തെങ്ങ്, വാഴ, പപ്പായ, ആൽമരം, വട്ട, മാവ്, പുളി, ചെമ്പരത്തി തുടങ്ങി കാടുപിടിച്ചുകിടക്കുന്നയിടത്തെ ഓരോ പുൽനാമ്പുകളിൽപോലും കേരളത്തിന്റെ മുഖഛായ കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്തിനേറെ, റോഡ് വക്കിൽ കമ്പുകൾ നാട്ടി നെടുനീളത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന പരസ്യതോരണങ്ങൾ പോലുമുണ്ട്. പണ്ട് പരശുരാമൻ മഴുവെറിഞ്ഞപ്പോൾ തെറിച്ച് പോയ ഒരു പീസാവാനെ സാധ്യതയുള്ളൂ. മാപ്പെടുത്തുനോക്കിയാൽ കാണാം, കേരളത്തിന്റെ അതേ അക്ഷാംശരേഖയിലാണ് ബോഹോളും ഉള്ളത്.

ഫെറി ഇറങ്ങിയതിനടുത്ത് തന്നെ പംഗ്ളാവോ എന്ന ഒരു കുട്ടി ദ്വീപുണ്ട്, ബോഹോളിൽ നിന്നും പാലം കടന്ന് അവിടേക്കെത്തി. ബോഹോളിലെത്തുന്ന വിദേശികളുടെ പ്രധാന അജണ്ടയാണ് ഈ ദ്വീപ്. അങ്ങേയറ്റം ശുദ്ധീകരിച്ച് വരുന്ന മിനറൽ വാട്ടറിനേക്കാളും തെളിമയാണ് ഇവിടുത്തെ കടൽത്തീരങ്ങൾക്ക്. അതിമനോഹരങ്ങളായ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന കുറച്ച് ബീച്ചുകളും ഇതിനോട് ചേർന്ന റിസോർട്ടുകളും, സ്‌കൂബാ ഡൈവിങ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള കടലിലെ നിറയെ വിനോദങ്ങളുമൊക്കെയായി അടിച്ചുപൊളിക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥലമാണിത്. വിജനമായ ഊടുവഴികളിലൂടെ ആരും പോകാത്ത കടൽത്തീരങ്ങളിലേക്കൊക്കെയാണ് ഞാൻ ചെന്നെത്തിയത്. വെറുമൊരു പാത്രവുംകൊണ്ട് പോയി തീരത്തുനിന്നുതന്നെ മീൻ പിടിക്കുന്ന തദ്ദേശീയരുടെ കരവിരുത് കണ്ടുനിന്നു. ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ മാത്രം കുത്തകയായ ചിറകുവെച്ച ബോട്ടുകളും നിരവധി കടലിൽ തത്തിക്കളിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ട്.

പംഗ്ളാവോ ദ്വീപിലെ ഒരാകർഷണമായ ‘Hinangdanan cave’ ലേക്കാണ് അടുത്തതായി എത്തിയത്. ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക് കുത്തനെയുള്ള പടികൾ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോഴുള്ള ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകൾ വിസ്മയം തീർത്തിരിക്കുന്ന പേടിപ്പെടുത്തുന്ന, എന്നാൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു ഗുഹയാണിത്. നാച്ചുറൽ വെളിച്ചവും അല്ലാത്ത ലൈറ്റും സംയോജിച്ച് വർണ്ണവിസ്മയം തീർക്കുന്ന ഇതിനുള്ളിലെ തെളിനീല ലഗൂൺ ആണ് ഏറ്റവും കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ തണുത്ത ജലാശയത്തിൽ നീന്തേണ്ടവർക്ക് അതിനും അവസരമൊരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഇനി താമസം ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നതും അതിലുപരി മനസിന് കുളിർമയേകുന്നതുമായ ലോബൊക് (Loboc) എന്നയിടത്തേക്ക്. 30 കിലോമീറ്ററോളം സഞ്ചരിച്ച് വേണം ലോബോക്കിലെത്താൻ. 1734 ൽ പണിത ലോബൊക്ക് ചർച്ച് ആണ് ഇവിടുത്തെ പ്രധാനി. 90 ശതമാനത്തിനു മുകളിൽ ക്രിസ്തീയ മതവിശ്വാസികളുള്ള ഫിലിപ്പീൻസിൽ, പള്ളികൾ എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. 2013 ൽ ബോഹോളിലുണ്ടായ ഉഗ്രനൊരു ഭൂകമ്പത്തിൽ നൂറോളം ജീവനുകൾ നഷ്ടമാവുകയും ആരാധനാലയങ്ങൾക്ക് കേടുപാട് സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ലോബൊക് പള്ളിയും അന്ന് അത്യാവശ്യം തകർന്നു. ഇപ്പൊ അതിന്റെ പുനരുദ്ധാരണങ്ങളും പിന്നെ യുനെസ്കോയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളുമൊക്കെ നടന്നുവരുന്നു. ഇപ്പോഴും ഏതുനിമിഷവും ഭൂകമ്പ ഭീതിയിലാണിവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ കഴിയുന്നത്.

ഇരുകരയിലും കാഴ്ചകളുടെ പൊൻവസന്തം തീർക്കുന്ന ലോബൊക് നദിയുടെ തീരത്താണ് ഹോട്ടൽ ബുക്ക് ചെയ്തത്. ബോഹോളിലെത്തുന്ന ഏവരുടെയും മുഖ്യ പരിപാടികളിലൊന്നാണ് ഈ നദിയിലൂടെയുള്ള ലഞ്ച് ക്രൂയിസ്. റൂമിനടുത്ത് തന്നെയുള്ള ഇതിനു തുടക്കം കുറിക്കുന്നയിടത്തേക്കെത്തി. രണ്ടു വള്ളങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത വിശാലമായ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ബൊഫെ സംവിധാനത്തിലുള്ള വിഭവസമൃദ്ധമായ ഉച്ചഭക്ഷണമാണ് ലഭിക്കുക. പട്ടിണി കിടന്നിട്ടാണെങ്കിലും വേണ്ടില്ല മനോഹര കാഴ്ചകൾ മുഴുവനും ഒന്നൊഴിയാതെ ഒപ്പിയെടുത്തിരിക്കും എന്നുറപ്പിച്ചാണ് ചെന്നത്. പക്ഷെ ഫ്‌ളോട്ടിങ് റെസ്റ്റോറന്റ് എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ വള്ളം, പുഴയിലൂടെയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് കുറച്ച്നേരം നിർത്തിയിടും. ആ സമയത്ത് തന്നെ വെട്ടിനിരത്തൽ പൂർത്തിയാക്കി ഒരേമ്പക്കവും വിട്ടിരുന്നാൽ ബാക്കി സമയം സമാധാനമായി കാഴ്ചകൾ കാണാനും ഫോട്ടം പിടിക്കുന്നതിനും വിനിയോഗിക്കാം. ദുഫായീന്ന് വെള്ളക്കുപ്പായമൊക്കെ ഊരിയെറിഞ്ഞ് നിക്കറുമിട്ട് കാമുകിയോടൊപ്പം ഉല്ലസിക്കാനെത്തിയ പ്രായമായ അറബിയായിരുന്നു എന്റടുത്തിരുന്നത്. സ്വന്തമായി ഓയിൽ കമ്പനിയൊക്കെ ഉള്ള ആളാണത്രെ. അറിയാവുന്ന കുറച്ച് മലയാളമൊക്കെയും വെച്ചുകാച്ചി മൂപ്പര്.

നല്ല മരതകപച്ച നിറത്തിൽ സമാധാനിയായി നിലകൊള്ളുന്ന നദിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തെങ്ങുകളും മറ്റു മരങ്ങളുമെല്ലാം ചേർന്ന് മൊത്തത്തിൽ കണ്ണടിച്ചുപോകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഹരിതാഭയാണ്. നദിക്കരയിൽ താമസിക്കുന്ന തലതെറിച്ച ആൺപിള്ളേരുടെ കുളിസീനും ക്രൂയിസിന് പൊലിമ കൂട്ടി. പ്രകൃതി ഒരുക്കിയ ദൃശ്യവിരുന്ന് കൂടാതെ, നദിക്കരയിലെ ഒരു താൽക്കാലിക ഷെഡിൽ ലോക്കൽസിന്റെ മിന്നുന്ന പ്രകടനവും ഉണ്ട്. തനതായ നാടൻപാട്ടും അതിനൊത്ത് മെയ്‌വഴക്കത്തോടെ ചുവടുവെയ്ക്കുന്ന പെൺകൊടികളും ആരുടേയും മനം കവരും. യാത്രക്കാർ കൊടുക്കുന്ന ടിപ്പ് മാത്രമാണ് ഇവരുടെ പ്രതീക്ഷ. അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ നിരവധി സമ്മാനങ്ങൾ വാരിക്കൂട്ടിയ ഒരു കുട്ടി ഗായകസംഘവും ഈ ലോബൊക് ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്. ബുസായ് (Busay) എന്ന ചെറുവെള്ളചാട്ടം വരെയേ പുഴയാത്ര സാധ്യമാകൂ, അവിടുന്ന് യൂ ടേൺ അടിച്ച് വീണ്ടും തുടങ്ങിയിടത്തേക്ക്. രാവിലെ ലോബോക്കിലേക്കെത്തുന്ന വഴിയിൽത്തന്നെ ഈ നദി കടലിലേക്ക് ചെന്നുചേരുന്ന കണ്ടൽക്കാടുകൾ നിറഞ്ഞയിടം കണ്ടിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഒരു മണിക്കൂറോളം നീണ്ടുനിന്ന അതിഗംഭീര കാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചെത്തി.

റൂമിലേക്കെത്തി കുറച്ച് സൺക്രീമെല്ലാം വാരിത്തേച്ച് വീണ്ടുമിറങ്ങി. നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ച ബോഹോളിന്റെ പ്രധാന ആകർഷണമായ ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസ് ഇന്നേ കണ്ടേക്കാമെന്നു വെച്ചു. ലോബോക്കിൽനിന്നും അവിടേക്കുള്ള നാല്പത് കിലോമീറ്റർ യാത്ര അവിസ്മരണീയമാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പല സ്ഥലങ്ങളിൽക്കൂടി സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴുള്ള അനുഭൂതിയായിരുന്നു.. ലോബൊക്ക് എന്നത്, നദിയും കാടുപിടിച്ച സ്ഥലങ്ങളും നദിക്കരയിലൂടെയുള്ള റോഡുകളുമെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു പത്തനംതിട്ട സ്റ്റൈൽ; അവിടുന്ന് കുറച്ചുചെന്നാൽ ഇടുക്കിയിലെപ്പോലെ മലഞ്ചെരിവുകൾ കൊത്തിയെടുത്തുണ്ടാക്കിയ വഴികളിലൂടെ കുറച്ചുനേരം; അതും കഴിഞ്ഞാൽ അതിരപ്പള്ളി കഴിഞ്ഞുള്ള കാട്ടിലൂടെ പോകുന്ന അവസ്ഥ; അതിനുംശേഷം ആലപ്പുഴ ശൈലിയിൽ നെടുനീളത്തിൽ കിടക്കുന്ന റോഡും ഇരുവശത്തും നെൽപ്പാടങ്ങളും. ഇത്രയും കഴിഞ്ഞാൽ പ്രശസ്തമായ ചോക്കലേറ്റ് ഹിൽസ് എത്തുകയായി.
കാണുന്നിടത്തെല്ലാം നിർത്തി നിർത്തി ഈ കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ട് അന്തംവിട്ട് നിൽക്കുന്ന എന്നോട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചും, അഭിവാദ്യം ചെയ്തുമാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. നാട്ടുകാരുടെ സ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാനങ്ങ് വീർപ്പുമുട്ടീന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതീലോ.

ഇടയ്ക്കുള്ള ഒന്നുരണ്ട് സംഗതികൾ പറഞ്ഞിട്ട് ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസിലേക്ക് വരാം. ലോബോക്കിൽ നിന്നും കുറച്ച് ചെല്ലുമ്പോൾത്തന്നെ നിറയെ മഹാഗണി മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ വെളിച്ചം കടക്കാത്ത 2 കിലോമീറ്ററോളമുള്ള സ്ഥലത്തുകൂടിയാണ് കടന്നുപോവുക. ഇതാണ് ‘Man made forest’, അഥവാ മനുഷ്യന്റെ കഠിന പ്രയത്‌നത്താൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ നിബിഡവനം. ഇരുട്ടുവീണുകഴിഞ്ഞ് വിജനമായ ഈ വഴിയിലൂടെ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ കുറച്ച് പേടിച്ചു എന്നത് ഇത് നിർമിച്ചവരുടെ വിജയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു..
ഇനി, പോകുന്നവഴിക്കുള്ള മറ്റൊരു സംഗതി. കുഞ്ഞിലെയൊക്കെ വഴക്കാളിത്തരം കാട്ടുമ്പോൾ വിളിക്കുന്ന പേരില്ലേ, ‘കുട്ടിത്തേവാങ്ക്’. എടുത്താൽപൊങ്ങാത്ത വലിയ കണ്ണുള്ള കുരങ്ങിന്റെ വിഭാഗത്തിൽപെട്ട കുഞ്ഞൻ ജീവിയാണിത്. കുട്ടിത്തേവാങ്കിന്റെ അതേ രൂപമുള്ള ടാർസിയർ (Tarsier) എന്ന ജീവിയെ അതിന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ കാണുന്നതിനുള്ള സൗകര്യം ബോഹോളിലുണ്ട്. ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസ് എത്തുന്നതിനു മുൻപായുള്ളയിടത്ത് ഇതിനെ കാണാൻ ചെന്നെങ്കിലും നിർഭാഗ്യവശാൽ സമയം കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

അങ്ങിനെ ഏറ്റവുമവസാനം ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസ് ദർശിക്കുന്നതിനുള്ള സ്ഥലത്തേക്കെത്തി.
പണ്ടൊക്കെ മണ്ണപ്പം ചുട്ടുകളിക്കുന്ന അതെ ഷേയ്പ്പിൽ നിരനിരയായി 1200 നു മേലെ കുന്നുകളാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. സാധാരണ സമയങ്ങളിൽ പച്ചപുതച്ച് പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന ഇവ വേനൽക്കാലത്ത് ചോക്ലേറ്റ് നിറമാകുന്നു, അതിനാലാണ് ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസ് എന്ന പേര് വീണതും. ഏകദേശം ചതുരാകൃതിയിൽ 50 സ്‌ക്വയർ കിലോമീറ്റർ പരന്നുകിടക്കുന്ന കുന്നുകളുടെ നടുക്കായാണ് ‘ചോക്ലേറ്റ് ഹിൽസ് ലുക്ക് ഔട്ട്’ എന്ന സ്ഥലമുള്ളത്. ഉയരത്തിലുള്ള ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള 360 ഡിഗ്രി കാഴ്ചയുടെ മാധുര്യം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതാണ്. കുറേ നേരം അവിടെ ചിലവഴിച്ച ശേഷം സന്ധ്യക്ക് മുൻപേ തിരിച്ച് യാത്രയായി.

ഇങ്ങോട്ടേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിൽ മനസിന് കുളിർമയേകുന്ന, നമ്മുടെ നാടിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന കുറച്ച് കാഴ്ചകൾ കണ്ടത് പറയാം;
കേരളത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയും, റോഡുകളും, വീടുകളും, കാലാവസ്ഥയുമെല്ലാം യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ ഉള്ളത് പറഞ്ഞെല്ലോ. കൂടാതെ നമ്മുടെ അതേമാതിരിയുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പുകൾ, തണൽമരങ്ങൾ. സ്കൂൾ വിട്ട് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾ, കുറെയെണ്ണം ബസിലും ട്രൈസൈക്കിളിലുമൊക്കെ തൂങ്ങിക്കിടന്ന് പോകുന്നു, കുറച്ച് മാങ്ങാണ്ടിപ്പിള്ളേർ മാവിന് കല്ലെറിഞ്ഞ് ഫുൾ അലമ്പായിട്ട് നടന്നു പോകുന്നു. മറ്റൊരിടത്ത് സ്കൂൾ വിട്ട് ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ ഫുൾ കലപിലയുമായി ട്യൂഷൻ ടീച്ചറെയും കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. വൈകുന്നേരം മുറ്റമടിച്ചുവാരി തീയിടുന്ന വീട്ടമ്മ, റോഡരികിൽ ക്യാരംസ് കളിച്ചിരിക്കുന്ന ചേട്ടന്മാർ, സൈക്കിൾ ചവിട്ടിപ്പോകുന്ന അപ്പുപ്പൻ, സന്ധ്യ മയങ്ങുവോളം ഗ്രൗണ്ടിൽ ഫുട്ബാളും മറ്റും കളിക്കുന്ന യുവമിഥുനങ്ങൾ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ മറ്റനേകം കാഴ്ചകളും കണ്ട് ഇരുട്ടുവീണതിനുശേഷമാണ് തിരിച്ചു റൂമിലെത്തിയത്.

പിറ്റേന്നും ബോഹോൾ തന്നെയാണ് പ്ലാൻ ചെയ്തതെങ്കിലും, അത്യാവശ്യം സംഭവങ്ങളെല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞതിനാൽ ഒരു സംഗതി കൂടി തീർത്തിട്ട് പോകാമെന്ന് വെച്ചു. ലോബൊക്ക് എക്കോ ടൂറിസം അഡ്വെഞ്ചൻ പാർക്കിലേക്കാണെത്തിയത്. ലോബൊക്ക് നദിയുടെ വളരെ ഉയരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഇവിടെ നദിക്കു കുറുകെയുള്ള ഒരു തട്ടിക്കൂട്ട് കേബിൾ കാറും സിപ് ലൈനും (കയറിൽത്തൂങ്ങി പോകൽ) ആണുള്ളത്. നല്ല കുറച്ച് ഫോട്ടോകളെടുക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ് കേബിൾ കാർ മാത്രമാക്കിയതെങ്കിലും, സിപ് ലൈനിൽ ഹനുമാനെപ്പോലെ ആളുകൾ പറന്ന് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് സഹിച്ചില്ല, അതിനും ടിക്കെറ്റെടുത്ത് ചെന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ, പേടിപ്പെടുത്തുന്ന, എന്നാൽ താഴെ മനം കുളിർക്കുന്ന കാഴ്ചകളാൽ സമ്പുഷ്ടമായ ഈ സാഹസിക കയറിൽത്തൂങ്ങി പോക്കിനെ ശെരിക്കും നെഞ്ചേറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലോബൊക്ക് നദിയും, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും, പച്ചക്കാടുകളുടേയുമെല്ലാം ഉയരത്തിൽനിന്നുള്ള അതിശയകരമായ കാഴ്ചകളാണ് ലഭ്യമാകുക. ഇവിടേക്ക് വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ വമ്പൻ നഷ്ടമായിപ്പോയേനെ. തിരിച്ച് പോകുന്നവഴി ലോബൊക്ക് നദിക്ക് കുറുകെയുള്ള ഇരട്ട തൂക്കുപാലവും കണ്ടു. ഒരു ഉൾഗ്രാമത്തിലേക്ക് മാറിയാണ് ഇവയുള്ളത്. മുള കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഈ പാലങ്ങളിലൂടെയുള്ള നടത്തം പേടിപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

ഫിലിപ്പീൻസിൽ പോകുമ്പോൾ, ബീച്ചുകളും സിറ്റിയുമൊന്നുമല്ലാതെ വ്യത്യസ്ത അനുഭവമാണ് വേണ്ടതെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ബോഹോളിൽ പോകണം. ബോഹോളിലെ മറക്കാനാവാത്ത കാഴ്ചകൾക്ക് വിരാമമിട്ട് ഉച്ചയോടെ തിരിച്ചു തഗ്‌ബിലാരനിലേക്കെത്തി. ഒരു കോഫിയും, ഫിലിപ്പീൻസ് സ്‌പെഷ്യൽ പഞ്ചസാരയിൽ മുക്കിയ രണ്ട് പഴംപൊരിയും കഴിച്ചു. ഉച്ചയ്‌ക്കുശേഷമുള്ള ഫെറിയിൽ നേരെ സെബുവിലേക്ക്. രണ്ട് മണിക്കൂറെടുത്ത് വൈകിട്ടോടെ സെബു പോർട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. രാത്രിയുള്ള ഫ്‌ളൈറ്റിൽ മനിലയിലേക്ക് പോകുന്നതിനുമുന്പായി ഉള്ള സമയംകൊണ്ട് പറ്റുന്ന എന്തെങ്കിലും കാണണം എന്നേ ഉദ്ദേശമുള്ളൂ..

സെബു പോർട്ടിനടുത്ത് തന്നെ സ്ഥലം സ്പോട്ട് ചെയ്തു; ഫോർട്ട് സാൻ പെഡ്രോ (Fort San Pedro). മിലിട്ടറി ഡിഫൻസ് ഘടനയിലുള്ള പഴയകാല കോട്ടയാണിത്. അവിടേക്ക് നടന്നെത്തി. സ്പാനിഷുകാർ നിർമിച്ച ഈ കോട്ട ത്രികോണാകൃതിയിൽ നിറയെ മരങ്ങളും പൂക്കളുമൊക്കെയായി സമാധാന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. കുറച്ച് ചരിത്രവിവരങ്ങളുടെ ശേഖരവും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയ്ക് മുകളിലൂടെ ചുറ്റിനും നടക്കാം. ഇതിനു തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയായി ഒരു മോണുമെന്റും വിശാലമായ പാർക്കും ഉണ്ട്. അവിടെവെച്ചു പരിചയപ്പെട്ട സെബു സ്വേദേശി തന്നെയായ ചെറുപ്പക്കാരനുമായി ചങ്ങാത്തമായി. ഫോട്ടോ ഭ്രാന്ത് തലയ്ക്കുപിടിച്ച് ക്യാമറയും തൂക്കി ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് കക്ഷി. ചങ്ങാതിയോടൊപ്പം സിറ്റിയിലൂടെ കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ട് കുറെ നടന്നു. സെബു സ്പെഷ്യൽ ജീപ്പ്നിയിൽ കയറി ഒരു മ്യൂസിയത്തിലേക്കെത്തി ഞങ്ങൾ; സുഗ്‌ബോ മ്യൂസിയം (Museo Sugbo). സെബു എന്ന പട്ടണത്തിന്റെയും ഫിലിപ്പീന്സിന്റെയും മുഴുവൻ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും അടങ്ങിയ സർവവിജ്ഞാനകോശം ആയിരുന്നു ആ മ്യൂസിയം. അവിടെ മുഴുവൻ അരിച്ചുപെറുക്കിയ ശേഷം ഇറങ്ങി, ചങ്ങാതി വീട്ടിലേക്കും പോയി ഞാൻ അടുത്ത പരിപാടി ആലോചിച്ച് നിന്നു.

ഷോപ്പിംഗ് മാളുകൾ വെറും ടെന്റടിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ പണിതുകൂട്ടുന്ന ഫിലിപ്പീൻസിൽ ഇതുവരെ 36 മാളുകളുണ്ട്. ലോകത്തിലേക്കും വലിയ ഷോപ്പിംഗ് മാളിലൊന്നായ സെബുവിലെ S.M സിറ്റി മാളിലേക്കാണ് സന്ധ്യയോടെ എത്തിയത്. അവധി ദിവസമൊന്നും അല്ലാഞ്ഞിട്ടുകൂടി വമ്പൻ തിരക്കാണ് ഇവിടെ.. ഫുഡൊക്കെ കഴിച്ച് തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞ്, കുറച്ച് സമയം കളയുക എന്നതാണ് ലക്‌ഷ്യം. ഒറ്റയ്ക്കുള്ള യാത്രകളിൽ ഇരുട്ട് വീണുകഴിഞ്ഞാൽ കഴിവതും ആൾത്തിരക്കുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ തിരിഞ്ഞുകളിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി. നാല് ദിവസ ഫിലിപ്പീൻസ് യാത്രയിൽ ഇന്ത്യയിൽനിന്നുള്ള ഒരു പൂച്ചകുഞ്ഞിനെപ്പോലും എവിടെയും കണ്ടില്ല. അങ്ങിനെ ഫിലിപ്പീൻസ് ട്രിപ്പിന് മൊത്തത്തിൽ ശുഭസമാപ്തി കുറിച്ചുകൊണ്ട് ഓൺലൈൻ ഗ്രാബ് ടാക്സി വിളിച്ച് സെബു എയർപോർട്ടിലേക്ക്. രാത്രി 12 മണിക്കുള്ള ഡൊമസ്റ്റിക് ഫ്‌ളൈറ്റിൽ മനിലയിലേക്കും രാവിലെ 6 മണിക്ക് അവിടുന്ന് ബാങ്കോക്കിലേക്കും. ഒരു രാത്രിയിലെ ഹോട്ടൽ കാശ് ലാഭമായി എന്നതാണ് ഇവിടെ എടുത്ത് പറയണ്ട സംഗതി..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *